Τουαλέτα με σύστημα καθαρισμού λεκάνης

Το cafe restaurant Verde στο Άλσος Παπάγου που πήγα χθες το βράδυ είναι το πρώτο που βλέπω που έχει στις τουαλέτες του σύστημα καθαρισμού λεκάνης, μου έκανε εντύπωση, το τράβηξα σε βιντεάκι και το ανέβασα στο account μου στο youtube!

Πιστεύω ότι ένα τέτοιο σύστημα είναι χρήσιμο σε όλα αυτά τα μαγαζιά, όπου μαζεύεται πολύς κόσμος, μεγάλο μέρος του οποίο δε σέβεται την υγιεινή των χώρων αυτών.

Τέτοιο σύστημα δεν είχα πετύχει σε κανένα bar, cafe, εστιατόριο, club κλπ μέχρι σήμερα, ούτε καν πχ στο Galaxy Bar του Hilton.

Πνευματική ιδιοκτησία, εφημερίδες και blogs

Όλο και συχνότερα παρατηρώ τελευταία το γεγονός εφημερίδες να αναδημοσιεύουν κείμενα από blogs (ολόκληρα ή αποσπάσματα) από blogs, χωρίς φυσικά να μπουν στον κόπο να ενημερώσουν τους ιδιοκτήτες των blogs πρώτα και χωρίς να κάνουν καμιά αναφορά στην πηγή από όπου είδαν το κείμενο, γράφοντας και το link του blog από όπου πήραν το κείμενο κλπ…

Αυτές τις μέρες κείμενα «έκλεψε» η Ελευθεροτυπία από το diablog.gr και από το blog του Παναγιώτη Βρυώνη. Το «επίμαχο» κείμενο δημοσιεύτηκε στο φύλλο της Ελευθεροτυπίας στις 3/3/2007 και έχει να κάνει με την εκπαίδευση και την κατάσταση που επικρατεί τελευταία με το νόμο-πλαίσιο κλπ. Και οι bloggers του diablog.gr και ο Παναγιώτης διαμαρτυρήθηκαν στέλνοντας επιστολές στην εφημερίδα, ο Παναγιώτης μάλιστα επιφυλάχτηκε να κινηθεί νομικά εναντίον της εφημερίδας εφόσον δε λάβει κάποια ικανοποιητική αποζημίωση, ενώ από ότι είδα στο diablog.gr ζητούν να υπάρξει τουλάχιστον αναφορά της πηγής σε επόμενο φύλλο της εφημερίδας κλπ.

Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που blogger «απειλεί» εφημερίδα ότι θα κινηθεί νομικά εναντίον της (αν κάνω λάθος ενημερώστε με) εφόσον δε λάβει ικανοποιητική αποζημίωση και προσωπικά περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον να δω το πώς θα εξελιχτεί η υπόθεση, δηλαδή αν και τι θα απαντήσει η διεύθυνση της εφημερίδας κλπ, ενώ βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα και την πρόταση του Παναγιώτη προς τη διεύθυνση της εφημερίδας για διοργάνωση ενημερωτικής εκδήλωσης για τους αρθρογράφους προκειμένου να αποφευχθούν τέτοια λάθη μελλοντικά, αν και πιστεύω ότι δε θα γίνει κάτι τέτοιο.

Άλλη μία σχετική περίπτωση ήταν με την εφημερίδα Το Αρθρο, η οποία κυκλοφορεί με ένθετο περιοδικό για τα blogs κλπ. Δεν έχω πάρει την εφημερίδα, οπότε δε ξέρω τι αναδημοσιεύει από τα blogs, αν το αναδημοσιεύει με άδεια, αν αναφέρει τις πηγές κλπ, το μόνο που έχω διαβάσει σχετικά είναι στο blog του Σίμου, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε όταν αναδημοσιεύτηκαν κείμενα του bfax.gr (blog όπου συμμετέχει ο ίδιος) στο ένθετο της εφημερίδας για τα blogs, ενώ σε ένα άλλο post του προτείνει το εξής: Να δημιουργήσει η εφημερίδα έναν aggregator, όπου οι bloggers που επιθυμούν να αναδημοσιεύει η εφημερίδα posts τους να κάνουν εγγραφή τα blogs τους εκεί και that “s all!

Προσωπικά θεωρώ απαράδεκτο γεγονός εφημερίδες και επαγγελματίες αρθρογράφοι να παίρνουν με το έτσι θέλω κείμενα από blogs και να τα αναδημοσιεύουν χωρίς να κάνουν ούτε μια αναφορά στην πηγή. Δηλαδή τι λόγο μπορεί να έχει κάποιος δημοσιογράφος/αρθρογράφος που γράφει σε μεγάλη εφημερίδα να μη δημοσιεύσει το link από το blog που πήρε κάποια πληροφορία και τη χρησιμοποίησε σε άρθρο του; Δεν είναι κακό να γράψει «εκεί το είδα αυτό, να το link», κακό είναι; Ή θα του πέσει η φήμη και η υπόληψη αν παραδεχτεί ότι το τάδε στοιχείο ή ότι το τάδε απόσπασμα που χρησιμοποίησε σε άρθρο του προέρχεται από το τάδε blog;

Ασυνειδησία εργολάβων

Χθες τη νύχτα είδα το εξής:

Μένω στην ευρύτερη περιοχή της Κυψέλης. Επιστρέφοντας λοιπόν από τη βραδινή μας έξοδο στρίβοντας από την Αχαρνών δεξιά στην Αγίου Μελετίου, ανεβαίνοντας για να βγούμε Πατησίων, κάπου στα αριστερά υπήρχε ανάμεσα στα σταθμευμένα αυτοκίνητα ένα κοντέινερ, από αυτά που ρίχνουμε μέσα μπάζα κλπ..

Μέχρι εδώ όλα καλά.

Ακριβώς δίπλα όμως από το κοντέινερ, στη μία λωρίδα δηλαδή από τις δύο της Αγίου Μελετίου, υπήρχε και ένα κομμάτι σκαλωσιάς μόνο του, έτσι μέσα στο δρόμο, χωρίς τίποτα που να προειδοποιεί τους οδηγούς για την ύπαρξη αυτού του εμποδίου, έστω μια φωσφοριζέ κορδέλα ρε παιδί μου, κάτι τέλος πάντων που να σου λέει «οδηγέ πρόσεχε, κάνε δεξιά!»..

Ευτυχώς ο Δημήτρης που οδηγούσε το είδε έγκαιρα και έκανε δεξιά για να το αποφύγει. Ελπίζω να μην υπήρξε οδηγός που να μη πρόλαβε να το δει και να έπεσε πάνω στο κομμάτι της σκαλωσιάς. Εγώ πάντως στα αμέσως επόμενα δευτερόλεπτα, έβγαλα το κινητό μου και πήρα το 100 και τους το είπα, μου είπαν ότι θα το διαβίβαζαν στην τροχαία για να το κοιτάξει.

Ελπίζω να το κοίταξαν έγκαιρα και ο εργολάβος που παράτησε εκεί το κομμάτι της σκαλωσιάς να έφαγε μία ένα πολύ πολύ γερό πρόστιμο μπας και βάλει λίγο μυαλό και σταματήσει να ξεχνάει τέτοια πράγματα στις δουλειές του στο μέλλον. Η ασυνειδησία σε όλο της το μεγαλείο!

5 πράγματα που δεν ξέρετε για μένα

Όπως θα έχετε παρατηρήσει ένα tagging game εξελίσσεται τον τελευταίο καιρό ανάμεσα σε bloggers από όλο τον κόσμο. Ο ένας δηλαδή γράφει 5 πράγματα για τον εαυτό του και στο τέλος του κειμένου του βάζει 5 bloggers που θα ήθελε να μάθει μερικά πράγματα και για αυτούς. Εμένα με taggare πριν από μερικές μέρες η Κατερίνα, οπότε σπεύδω (λίγο καθυστερημένα) να συμμετάσχω κι εγώ στο tagging game!

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1) Καταρχήν είμαι πάρα μα πάρα πολύ δύσκολος στο φαγητό! Αλλά πάρα πολύ δύσκολος! Ακόμα και στις τηγανιτές πατάτες ας πούμε αν δεν είναι κάπως το χρώμα τους και «τραγανιστές» (δε μπορώ να το εξηγήσω καλά αυτό) δύσκολα τις τρώω! Απεχθάνομαι τα όσπρια, λατρεύω το ψαρονέφρι, τρώω φρούτα, λαχανικά και ξεκινάω πάντα τη μέρα μου με φρέσκο χυμό πορτοκάλι.

2) Νευριάζω εύκολα, αλλά μου περνάει μέσα στα επόμενα 5 λεπτά. Η φωνή μου ανεβάζει πολύ εύκολα ένταση, που εύκολα ακούγομαι σε ολόκληρη την πολυκατοικία. Αν νευριάσω ή εκνευριστώ, το καλύτερο που έχει να κάνει κάποιος απέναντί μου είναι να μη μου πει τίποτα για 5 λεπτά, μετά θα είναι όλα καλά.

3) Μικρός ήθελα να γίνω από σκουπιδιάρης, μέχρι αστροναύτης και γυναικολόγος. Τελικά στράφηκα προς Πληροφορική, όμως τα τελευταία 2 χρόνια απασχολούμαι και σαν συντάκτης θεμάτων κινητής τηλεφωνίας αλλά και clubbing και νυχτερινής διασκέδασης γενικότερα σε περιοδικά και sites.

4) Το πρώτο μου site πριν από μερικά χρόνια είχε να κάνει με τον Παναθηναϊκό και το είχα σηκώσει στην Tripod. Γρήγορα απέκτησε μεγάλη επισκεψιμότητα και μεταφέρθηκε σε δικό του domain με τη χορηγία εταιρείας Πληροφορικής, για να σταματήσω τη λειτουργία του ενάμιση χρόνο αργότερα. Έκτοτε ξεκίνησα με το φιλαράκι μου τον Σωτήρη και μία ομάδα φίλων μας το Clubber.gr, ένα portal σχετικό με το clubbing στην Αθήνα περισσότερο, αλλά και την υπόλοιπη Ελλάδα.

5) Οι 2 πρώτες δουλειές που έκανα ήταν προώθηση των υπηρεσιών τηλεφωνίας της Tellas και μετά στο τηλεφωνικό κέντρο μεγάλης εταιρείας στατιστικών ερευνών και δημοσκοπήσεων. Με μια πρόχειρη καταμέτρηση πρέπει να έχω συμμετάσχει στη διενέργεια πάνω από 250 δημοσκοπήσεων, οι περισσότερες από τις οποίες σχετικές με πολιτική, άλλες για θέματα αγοράς, αλλά και έρευνες για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το τι παράπονο έχω ακούσει από συνταξιούχους, αγρότες και άνεργους ηλικίας +/- 45-50 δε λέγεται. Επόμενος στόχος μου είναι να σπουδάσω δημοσιογραφία και να ασχοληθώ με το χώρο. Δύσκολος χώρος που απαιτεί γερό στομάχι, αλλά πιστεύω ότι θα τα καταφέρω 🙂

Να ξεφύγω από τον «κανόνα» και να βάλω και ένα 6ο;

6) Διασκεδάζω από μπαράκια και dance clubs, μέχρι ρεμπετάδικα και μπουζούκια. Το clubbing όμως είναι το «σταθερό», αφού σχεδόν κάθε εβδομάδα δεν υπάρχει περίπτωση να μην πάω σε 2-3 events. Αγαπημένο μου club ήταν το Venue στο on the rocks στη Βάρκιζα που δεν υπάρχει πια (κάθε εβδομάδα ήμουν εκεί)! Το καλύτερο και πιο «δυνατό» event που πήγα ήταν το καλοκαίρι στο Γήπεδο Ξιφασκίας με Tiesto, με 7.500 κόσμο, μοναδική ατμόσφαιρα και ωραία σκηνικά, με laser κλπ, στα πρότυπα των events που γίνονται στο εξωτερικό.

Αυτά!

Μην περιμένετε να taggάρω άλλους, αφού σχεδόν όλοι όσους έχω στα links μου, αλλά και τα blogs που διαβάζω στο Google Reader, έχουν συμμετάσχει ήδη στο tagging game!

Have a nice week!

Παρακολουθώντας μία φοιτητική συνέλευση

Όπως είπα στην αρχή του podcast που έκανα χθες, αμέσως μετά την ηχογράφηση πήγα τελικά στη συνέλευση των φοιτητών του ΤΕΙ Πειραιά. Εκεί σπουδάζουν κάποιοι φίλοι μου και χθες έγινε άλλη μία συνέλευση, από αυτές που γίνονται κάθε εβδομάδα, όπου αποφασίζεται αν θα συνεχιστεί η κατάληψη της σχολής ή αν θα ανοίξει..

Ήθελα καιρό να πάω σε μία τέτοια συνέλευση, για να δω λίγο και τι γίνεται «από μέσα».. Δηλαδή να ακούσω τι απόψεις έχουν οι φοιτητικές παρατάξεις, αν κάνουν πραγματικό διάλογο εκεί μέσα ή αν το αμφιθέατρο μετατρέπεται σε γήπεδο και γενικά να δω από κοντά το όλο κλίμα που επικρατεί σε τέτοιες συνελεύσεις.

Έτσι λοιπόν χθες γύρω στις 12:30 το μεσημέρι έφτασα στο ΤΕΙ Πειραιά και κατευθυνθήκαμε προς το αμφιθέατρο. Στη.. διαδρομή από την είσοδο της σχολής μέχρι το αμφιθέατρο, παντού έβλεπες πεταμένα κάτω εκατοντάδες flyers που καλούσαν τους φοιτητές να συμμετάσχουν στο συλλαλητήριο που θα γίνει αύριο Τετάρτη 14/2 στο κέντρο της Αθήνας ως διαμαρτυρία σχετικά με την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος. Επίσης δεν έβλεπες τοίχο που να μην είναι καλυμένος από αφίσες όλων των φοιτητικών παρατάξεων.

Προχωράμε και μπαίνουμε στο αμφιθέατρο, το οποίο σχεδόν είναι ασφυκτικά γεμάτο.. Τα πρώτα «συννεφάκια» από τον καπνό όσων καπνίζουν κάνουν την εμφάνισή τους.. Σε ολόκληρο αμφιθέατρο ενός από τα μεγαλύτερα ΤΕΙ της Ελλάδας δε σκέφτηκε κανείς όταν κατασκευαζόταν την αναγκαιότητα ύπαρξης ενός συστήματος εξαερισμού και κλιματισμού της αίθουσας; Όχι. Βέβαια, με αφορμή τα γυρίσματα ενός επεισοδίου του Παρά Πέντε πριν από λίγο καιρό, προστέθηκαν μερικά ακόμα φώτα στο αμφιθέατρο και καθαρίστηκε κάπως, κάτι είναι κι αυτό ε;

Μετά από λίγη ώρα ξεκινάει η συνέλευση..

Πρώτος το λόγο έχει ο εκπρόσωπος της Πανσπουδαστικής. Με λόγο που θα ζήλευε ακόμη και ο παλαιότερος βουλευτής επιτίθεται στις ενέργειες της κυβέρνησης, στον εκπρόσωπο της ΔΑΠ που καθόταν παραδίπλα του (ανάμεσά τους ήταν ο εκπρόσωπος της ΠΑΣΠ), αλλά προτείνει και λύσεις.

– Να γίνει διπλή εξεταστική τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβρη.
– Να αυξηθούν οι ώρες μαθημάτων που μπορούν να πάρουν οι φοιτητές σε 70/εβδομάδα.

Ο εκπρόσωπος της Πανσπουδαστικής μιλάει χρησιμοποιώντας ένα μεγάφωνο από αυτά που βλέπουμε στις πορείες κλπ, ενώ ο εκπρόσωπος της ΔΑΠ (με το γαλάζιο πουκαμισάκι του) χρησιμοποιεί ένα μικρόφωνο από τις εγκαταστάσεις του αμφιθεάτρου που είναι συνδεδεμένο με 2 ηχειάκια, με αποτέλεσμα να μην ακούγεται καθόλου, καλύτερα να σας πω που δεν πολυακουγόταν, γιατί θα άκουγε περισσότερα ουουουουουου από τους φοιτητές που βρίσκονταν εκεί.

Γι΄ αυτό και χοντρικά (επειδή δε πολυακουγόταν) να σας πω ότι δεν πρότεινε κάτι ουσιαστικό (αν πρότεινε δε το άκουσα sorry), αλλά έκανε και μία αναφορά στη συζήτηση για το άρθρο 24, το οποίο μπορεί να ήταν εντελώς άσχετο με τη συνέλευση των φοιτητών, αφού το 24 έχει να κάνει με τις δασικές εκτάσεις, αλλά αυτός κατάφερε και το έχωσε.

Μετά ο εκπρόσωπος της Πανσπουδαστικής συνέχισε να τα χώνει στη ΔΑΠ (και να ακούγεται σχεδόν μόνο αυτός) καταλήγοντας στο «εσείς τους λέτε γραφτείτε σε εμάς και σας δίνουμε μπουκάλι στο Envy»! Α, επίσης του είπε και «Μεθαύριο -δηλαδή αύριο- είναι και του Αγίου Βαλεντίνου, πήγαινε σοκολατάκια στη Μαριέττα»!! Ενώ τον ρώτησε κιόλας τον εκπρόσωπο της ΔΑΠ αν του έχουν κόψει μισθό και αν του κολλάνε ένσημα ή αν είναι κι αυτός άλλο ένα θύμα εκμετάλλευσης της κυβέρνησης.

Τι είπα πριν; Ανάμεσά τους ήταν και ο εκπρόσωπος της ΠΑΣΠ. Αλλά μίλησε; Όχι. Δεν ακούστηκε καθόλου. Και το επεσήμανε και ένας άλλος εκπρόσωπος της Πανσπουδαστικής αυτό, κάνοντας λόγο για την απάθεια της ΠΑΣΠ κλπ..

Τελική απόφαση; Η σχολή παραμένει κλειστή μέχρι την άλλη Τετάρτη, οπότε και θα ξαναγίνει συνέλευση, θα πουν οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια και τα ίδια, θα τα χώσουν ο ένας στον άλλο και πάει λέγοντας..

Απογοήτευση.

Πέρα από το αν πρέπει ή δεν πρέπει να ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα, αυτό που παρακολούθησα χθες δε μου άρεσε καθόλου. Από νέους ανθρώπους περίμενα να ακούσω πιο «φρέσκες ιδέες», περίμενα έναν άλλο «τύπο ομιλίας», πιο αυθόρμητο, πιο νεανικό, πιο.. δε ξέρω, αλλά σε καμία περίπτωση αυτό που άκουσα, ήταν σαν να άκουγα τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου και την Παπαρήγα να σφάζονται μεταξύ τους.

Στάνταρ κάποιοι από αυτούς που άκουσα χθες σε μερικά χρόνια θα τους δούμε στα ψηφοδέλτια σαν υποψήφιους βουλευτές, να το θυμηθείτε. Άλλωστε πώς ξεκίνησαν αρκετοί βουλευτές; Από τις νεολαίες των κομμάτων τους και έτσι συνεχίζεται η ιστορία..

Μήπως να έφευγαν εντελώς τα κόμματα από τις σχολές; Μήπως να υπήρχαν μεν φοιτητικοί σύλλογοι οργανωμένοι κλπ, αλλά να μην έχουν καμία σχέση με τα κόμματα; Είτε παρακολουθούσα μία συνεδρίαση στη Βουλή, είτε μία φοιτητική συνέλευση το ίδιο μου φάνηκε.

Αυτά.. Καλό βράδυ.

Πάνε τα μακριά μαλλιά… Τα΄κοψα!


Μετά από 8 μήνες (μπορεί και λίιιιιιιγο παραπάνω) αποχωρίστηκα τελικά τα μακριά μαλλιά μου…… Καιρό τώρα ήμουν κάθε μέρα σε δίλημμα σχετικά με αυτό το θέμα, να τα κόψω, να μη τα κόψω.. Τη μία μέρα ξυπνούσα και έλεγα «άστα λίγο ακόμα», την άλλη πάλι άλλαζα εντελώς γνώμη και έλεγα «θα πάω να τα κόψω να τα κάνω τόοοοοσο κοντά»!

Ε και τελικά δε πήγαινε άλλο, Κυριακή 31/12 το πρωί τηλέφωνο στο Maik Artistic Team κομμωτήριο της περιοχής μου για ραντεβού, ευτυχώς υπήρχε κενό και κλείνω για τις 5:00 το απόγευμα. 5 παρά κάτι είμαι εκεί και τι βλέπω… Να έχουν πάρει φωτιά τα σεσουάρ, να χτενίζονται γύρω στις 7 γυναίκες και να περιμένουν άλλες 15 και από άντρες only me!

Λούσιμο και η ώρα του.. εγκλήματος πλησιάζει!

Θυμίζω στο Νίκο (κομμωτή) ότι τελευταία φορά μου τα είχε «φάει» λίγο το καλοκαίρι και.. τώρα θα τα κόψουμε όλα, ή μάλλον σχεδόν όλα! Χμμμμ.. Θα κάνουμε κοντό κούρεμα, με μυτούλες από δω και από κει κι έτσι… Και φτιάξιμο από δω και πέρα μόνο με κερί και σε στεγνό μαλλί, όχι βρεγμένο, γιατί βαραίνει και πέφτουν!

ΟΚ, ό,τι πεις!

Happy New Year!!

Early morning blogging – Καλό μήνα

Καλό μήνα guys! Σήμερα είναι από τις λίγες μέρες που ξύπνησα μόνος μου στις 7:00 και χωρίς να υπάρχει καμία επαγγελματική υποχρέωση για σήμερα και έχω ξυπνήσει με τρελά κέφια.. Αυτό το post δεν έχει συγκεκριμένο θέμα, είναι λίγο από όλα των τελευταίων ημερών που έχω να bloggάρω..

– Ξεκινάμε με κράξιμο. Ωραία εκδήλωση για να τιμήσεις τους αριστούχους μαθητές της Αθήνας έκανες κύριε Μπεχράκη. Τι να σου πω. Σκέτο μπάχαλο. Την Τετάρτη ο κος Μπεχράκης βράβευσε τους αριστούχους μαθητές λυκείου της Αθήνας. Μέσα στα άτομα που πήγαν για βράβευση ήταν και η αδερφή μου. Η πρόσκληση έλεγε ότι ο κος Μπεχράκης θα βραβεύσει την Τετάρτη το απόγευμα στο κλειστό γήπεδο του Μετς τους αριστούχους μαθητές μπλα μπλα μπλα..

Και γινόταν απλά ένας χαμός εκεί. Όλα χύμα και τα βραβεία τα έδιναν μερικές γραμματείς, ο κος Μπεχράκης απλά είπε 2-3 κουβέντες και that “s all, τους έδωσαν κάτι μετάλλια, ένα λεξικό και αυτό ήταν. Και του χρόνου. Το χειρότερο ήταν ότι πολλά παιδιά με το μπάχαλο που επικρατούσε δεν πήραν καν το βραβείο τους και όπως τους είπαν θα τους το στείλουν ταχυδρομικά στο σπίτι! Για άλλη μια φορά η ανοργανωσιά σε όλο της το μεγαλείο.. (τουλάχιστον επί εποχής που ήταν δήμαρχος ο Αβραμόπουλος έδινε ο ίδιος τα βραβεία στον κάθε ένα μαθητή)

– Τρίτη + Τετάρτη + Πέμπτη all day out! Την Τρίτη εγκαινιάσαμε με την Ε και τη Μ τα νέα Applebees (στο site δεν το έχουν βάλει από ότι είδα ακόμα) στο Μοναστηράκι. Έκλεισαν τα Applebees που υπήρχαν στη Φωκίονος (και μας βόλευαν πάρα πολύ) και τα πήγαν στο Μοναστηράκι. Εμένα προσωπικά δε μου άρεσαν. Δεν είχαν το στυλ και τη ζεστασιά που είχαν τα Applebees στη Φωκίονος. Επίσης και το service ήταν λίγο αργό, αν και την ώρα που πήγαμε δεν είχε πολύ κόσμο.

– Venue Cafe @ Mall: Μετά το φαγητό στα Applebees στο Μοναστηράκι σειρά είχε ένας cappuccino στο Venue Cafe στο The Mall. Επειδή cappucino πίνω μόνο το χειμώνα μου έκανε εντύπωση κοιτώντας την απόδειξη που είχε 3,5 ευρώ και όχι 4 ή 5 ευρώ όπως σε άλλες καφετέριες. Εκεί πέτυχα και τον Αλέξανδρο Χριστόπουλο, μιλήσαμε για το clubbing στην Αθήνα, για την εποχή του Venue, για τις μουσικές συλλογές του που σκίζουν, ενώ μου έδωσε και το promo cd της νέας του συλλογής «La Suite 4» που επίσημα κυκλοφορεί στις 11 Δεκεμβρίου (θα ακολουθήσει σχετικό post τις επόμενες μέρες)..

Καλημέρα και Καλό μήνα!

Δίπλωμα αυτοκινήτου: Δεν λάδωσα και κόπηκα.

Σήμερα έδινα πορεία για το δίπλωμα οδήγησης. Πήγαμε με το εκπαιδευτικό γύρω στις 12:30 το πρωί στο Χολαργό. Ήμασταν εγώ και δύο κοπέλες που δίναμε από τη σχολή. Φτάνοντας κάναμε γύρω στα 30 λεπτά οδήγηση ο καθένας. Σήμερα ένιωθα ότι είχα οδηγήσει καλύτερα από κάθε άλλο μάθημα, ούτε μου έσβησε καθόλου και γενικά είχα αυτό που λέμε «αέρα». Οι κοπέλες πάλι είχαν αγχθεί αρκετά.

Γύρω στις 3:30 ήρθαν οι εξεταστές και ξεκινήσαμε όλοι με τα εκπαιδευτικά να πάμε Παπάγου (η εξέταση δεν έγινε τελικά Χολαργό όπως συνήθως, αλλά στου Παπάγου). Η σειρά μας άργησε λίγο να έρθει και βαρέθηκα να περιμένω. Από τη δική μας σχολή έδωσα εγώ πρώτος. Το αυτοκίνητο ήταν σταματημένο στα δεξιά ενός μονόδρομου που είχε και stop. Μπαίνοντας μέσα οι εξεταστές κοιτούν τα χαρτιά και πριν ξεκινήσω ρωτάω που να πάω (αριστερά, δεξιά ή ευθεία); Μου απαντούν «ευθεία». Κάνω μία τιμονιά αριστερά και μία δεξιά και το φέρνω στο κέντρο του δρόμου και ξεκινάω. Προχωράω, με ρωτούν αν είμαι αγχωμένος, απαντάω όχι και συνεχίζω…

Πιο κάτω μου λένε «βρισκόμαστε σε μονόδρομο, αριστερά θα στρίψουμε», οπότε αμέσως εγώ ανάβω το αριστερό φλας και μετακινώ το αυτοκίνητο στα αριστερά του δρόμου και πιο κάτω στρίβω. Λίγο πιο κάτω υπήρχε εκπαιδευτικό αυτοκίνητο που έκανε μάθημα και αργούσε αρκετά να στρίψει, οπότε μου λέει ο ένας εξεταστής «μιας και αργεί αυτός, όταν στρίψει να κάνουμε τη γωνία;»

«Να την κάνουμε» του λέω εγώ και στρίβω δεξιά ανάβοντας και το δεξί φλας για να σταματήσω. Βάζω όπισθεν, σηκώνω χειρόφρενο (για σιγουριά, αφού ήμουν σε ψιλοκατηφορικό δρόμο), πατάω λίγο γκάζι, ανεβάζω λίγο συμπλέκτη, λύνω το χειρόφρενο και ξεκινάω να κάνω όπισθεν.. Σταματάω. Εκεί έχω αμφιβολία ότι γυρνώντας όλο το τιμόνι δεξιά για να κάνω την οπισθογωνία μπορεί να ανέβω στο πεζοδρόμιο, όπως και γίνεται, καβαλάω το πεζοδρόμιο. Σταματάω.

«Γιατί ρε Γιάννη, γιατί; Μια χαρά τα πήγαινες, ξεκίνησες πολύ καλά, οδηγούσες σωστά, μια χαρά, είχες και αέρα κλπ» μου λέει ο ένας από τους εξεταστές. Ε και εκεί σταμάτησε η εξέτασή μου. Κόπηκα.

Μετά έδωσε η άλλη κοπελιά (δεν είχε λαδώσει). Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο μου είπε μετά ότι ακόμα μιλούσαν για μένα, τα κλασικά, πήγαινα πολύ καλά, αλλά στην οπισθογωνία τα έκανα θάλασσα. Της έκαναν και εκείνης σχεδόν την ίδια διαδρομή και την είπαν να κάνει την ίδια οπισθογωνία, λέγοντάς της ότι εκεί κόπηκα εγώ, χε χε. Την έκανε και πριν την τελειώσει της είπαν να φύγει. Ίσως αν είχα σταματήσει πριν ανέβω πεζοδρόμιο και έκανα άλλο λίγο πίσω να την έκανα καλα. Βέβαια θα έχανα το 1 από τα 3 σταματήματα που επιτρέπονται στην οπισθογωνία, αλλά αν κι εμένα προς το τέλος μου έλεγαν να φύγω ίσως να μη χρειαζόμουν το τελευταίο σταμάτημα. Η κοπέλα έκανε και ένα παρκάρισμα και τελείωσε (πέρασε).

Η άλλη κοπέλα (λάδωσε) φυσικά πέρασε. Αν και όταν κάναμε οδήγηση και οι τρεις μαζί πριν την εξέταση έβλεπα ότι έκανε πολλά λάθη, αν και όπως είπε σε κάποια φάση πάτησε γκάζι αντί για φρένο, αν, αν, αν, τελικά πέρασε. Και όπως είπε θα κάνει κι άλλα μαθήματα με το δάσκαλο κλπ.. Ναι αμέ, καλά…

Δε πειράζει. Θα ξαναδώσω την επόμενη Παρασκευή.

Δίπλωμα αυτοκινήτου: Όχι ρε, δε λαδώνω!

Πριν από τέσσερις εβδομάδες πέρασα τις εξετάσεις στα σήματα για το δίπλωμα οδήγησης. Μετά ξεκίνησα τα πρακτικά μαθήματα. Αντί να κάνω 20 μαθήματα των 45 λεπτών, έκανα 10 μαθήματα της μιάμισης ώρας, κάτι που συνηθίζεται (ειδικά στην Αθήνα). Τα 8 πρώτα μαθήματα τα έκανα κοντά στους Αγίους Αναργύρους, όπου υπάρχουν δρόμοι με μικρή σχετικά κίνηση οχημάτων. Στην αρχή κλασικά μπερδευόμουν με συμπλέκτη-γκάζι, μετά όταν έμπαινα σε μικρό δρόμο διπλής κατεύθυνσης (χωρίς διαχωριστική λωρίδα) μπερδευόμουν και αντί να κινούμαι στα δεξιά του δρόμου ξέφευγα προς το κέντρο κλπ..

Μετά από μερικά μαθήματα έκανα όπισθεν, οπισθογωνία, αναστροφή και παρκάρισμα. Την οπισθογωνία δεν την πήγαινα καθόλου, μου «έφευγε» συνέχεια το αμάξι προς τα έξω. Εν τέλει την κατάφερα. Το παρκάρισμα πάλι μου άρεσε πολύ. Ειδικά με την «τεχνική» που μου είπε ο δάσκαλος δεν έκανα κανένα λάθος και το αυτοκίνητο το πάρκαρα σχετικά άνετα. Το 9ο μάθημα το έκανα στο Χολαργό, περιοχή που θα δώσω εξετάσεις. Βγήκα Πατησίων, έστριψα στην Αλεξάνδρας, μετά Μεσογείων και φτάσαμε στην περιοχή των εξετάσεων. Έκανα αρκετές διαδρομές εκεί, οπισθογωνίες, παρκαρίσματα, αναστροφές, μερικά «ύποπτα» και «επικίνδυνα» σημεία για να σε κόψουν (πχ σημεία που οι ταμπέλες δε φαίνονται πολύ καλά) κλπ..

Αύριο έχω το τελευταίο μάθημα και την Παρασκευή δίνω. Τις τελευταίες μέρες είχα το εξής δίλημμα: Nα λαδώσω ή να μη λαδώσω; Φυσικά η σχολή με παροτρύνει να λαδώσω (250 ευρώ παρακαλώ), αφού όπως μου λένε θα με κόψουν, γιατί κόβουν αβέρτα κλπ.. Ρωτάω λοιπόν (δήθεν ανήξερος) τι γλιτώνω αν λαδώσω. Μου απαντούν ότι με το λάδωμα είτε οι εξεταστές κάνουν τα «στραβά μάτια» και αφήνουν το δάσκαλο να πατάει τα πετάλια, να μου μιλάει, μέχρι και το τιμόνι να πιάνει, είτε κάνω μία απλή πορεία των 4-5 λεπτών και τέρμα, το πήρα.

ΟΧΙ όμως. Έτσι δε θέλω. Τα λαδώματα στο δίπλωμα οδήγησης είναι σύνηθες «φαινόμενο» εδώ και πολλά χρόνια. Φυσικά υπάρχουν και οι επιτροπές που δεν τα παίρνουν, πολλοί όμως τα παίρνουν. Μίλησα τις τελευταίες μέρες για το θέμα με πολλούς φίλους και γνωστούς μου που έβγαλαν το δίπλωμα πρόσφατα (τα τελευταία 2 χρόνια). Άλλοι λάδωσαν, άλλοι δε λάδωσαν. Υπάρχουν και αυτοί που την πρώτη φορά δε λάδωσαν, τους έκοψαν, τη δεύτερη λάδωσαν και το πήραν. Σημειώστε ότι η επανεξέταση κοστίζει 170 ευρώ.

Χαρακτηριστικά σήμερα μιλώντας με μία κοπέλα που έδωσε πριν το καλοκαίρι μου είπε το εξής: Την πρώτη φορά δε λαδώνει, την ταράζουν στις ερωτήσεις πριν ξεκινήσει πορεία και στο παρκάρισμα, έκανε έναν παραπάνω ελιγμό και την έκοψαν. Όπως μου είπε, άλλοι υποψήφιοι πέρασαν είτε με λίγα λεπτά εξέτασης, είτε με καραμπινάτα λάθη. Είχαν λαδώσει φυσικά.

Η διαδικασία της εξέτασης γίνεται ως εξής: Είναι 5-6 αυτοκίνητα με τους υποψήφιους και οι εξεταστές μπαίνουν πρώτα στο πρώτο, ακολουθούν από πίσω τα άλλα, μόλις τελειώσουν με το πρώτο μπαίνουν στο επόμενο κλπ…

Έτσι και δεν είμαι πρώτο αμάξι στην εξέταση και δω να τους ξεπετάνε στα γρήγορα ή να γίνονται μαλακίες από τους άλλους υποψήφιους και παρ΄ όλα αυτά να τους περνάνε θα τους πάρει ο διάολος. Εκτός του ότι θα τους ξεχέσω κανονικότατα, θα τους καταγγείλω παντού. Και μετά ας βγούμε στον Ευαγγελάτο και τον Τριανταφυλλόπουλο να τα πούμε. Μη δω μόνο σε άλλο αμάξι να κάνουν 5λεπτη εξέταση και σε εμένα 30λεπτη.

Δε λαδώνω!

Εκλογές, Exit Poll, Αντιδράσεις

Γύρω στις 6:45 το πρωί βρισκόμουν σε ένα από τα εκλογικά κέντρα όπου διενεργήθηκε το exit poll της ΕΡΤ. Εκεί ήταν και τα άλλα άτομα που θα ήμασταν μαζί στην ομάδα. Μέσα στον προαύλιο χώρο περίμεναν ήδη δύο κύριοι (ψιλο-ηλικιωμένοι) για να ψηφίσουν με την έναρξη της διαδικασίας.

Μέχρι να πάει 10:00 η ώρα περνούσε αργά, έκανε και λίγη ψυχρούλα. Μετά άρχισε να αποκτάει ενδιαφέρον η μέρα. Σχεδόν όλοι όσοι έμπαιναν στο εκλογικό κέντρο ρωτούσαν εμάς για το αν ψηφίζουν εδώ κλπ και εμείς τους στέλναμε όλους στους αστυνομικούς. Ευτυχώς στο σχολείο που ήμασταν υπήρχαν μόλις 3 εκλογικά τμήματα και η μέρα ήταν αρκετά ήσυχη, αφού ο αριθμός των ψηφοφόρων ήταν σχετικά μικρός (γύρω στους 980 σύμφωνα με την καταμέτρησή μας).

Πάντα στις εκλογές τα τελευταία χρόνια υπήρχε αποχή από ένα κομμάτι των ψηφοφόρων. Φέτος πιστεύω και από ότι φαίνεται έτσι είναι ότι η αποχή ήταν μεγαλύτερη. Με τις αλλαγές που έγιναν στους εκλογικούς καταλόγους πολλοί που ψήφιζαν στις προηγούμενες εκλογές στο σχολείο που ήμουν σήμερα δεν ψήφιζαν εκεί, αλλά σε άλλο εκλογικό κέντρο. Αρκετοί λοιπόν έβγαιναν τσαντισμένοι από το σχολείο, λέγοντάς μας τα κλασσικά «κανείς δε ξέρει που ψηφίζουμε» και «εγώ δε ψηφίζω πάω σπίτι μου». Μία ήρθε από το χωριό της να ψηφίσει και όταν της είπαν ότι ψηφίζει σε άλλο κέντρο άρχισε να λέει για τα κοψίδια που άφησε στη μέση στο γλέντι του χωριού της και άλλα τέτοια.

Άλλοι πάλι έβλεπαν την κάλπη με το λογότυπο της ΕΡΤ και μας έλεγαν «να τα γράψεις αυτά, να τα δείξεις, το μπάχαλο που γίνεται, αλλά εσείς δεν έχετε το μαρκούτσι ε;» (εννοώντας ότι δεν είχαμε μικρόφωνο και πως να είχαμε άλλωστε αφού δεν ήμασταν εκεί για δημοσιογραφική κάλυψη των εκλογών αλλά για άλλο σκοπό)

Φάση είχαν και δύο ζευγάρια, ένα πάνω από 50-60 ετών και ένα άλλο γύρω στα 45. Στο πρώτο όταν ζητήσαμε από την κυρία να μας απαντήσει για το exit poll ο σύζυγός της άρχισε να τη σπρώχνει προς τα έξω λέγοντας ότι δε θέλουν, ενώ στο δεύτερο όταν πάλι πλησιάσαμε την κυρία για να μας απαντήσει ο άντρας της επέδειξε μία άριστη συμπεριφορά και άρχισε να της λέει «δε θα απαντήσεις», αυτή να λέει «μα θέλω να απαντήσω» μέχρι που αυτός ανέβηκε στο μηχανάκι του και της έκανε νόημα να πάει, ε τι να έκανε και αυτή πήγε. Ρόμπα την έκανε.

Αρκετοί ήταν αυτοί που προθυμοποιήθηκαν να απαντήσουν χωρίς να είναι η σειρά τους, κάτι που δεν έγινε βέβαια, αφού τους εξηγούσαμε ότι ακολουθείται συγκεκριμένο βήμα για το exit poll στο κέντρο που ήμασταν. Στο κέντρο που ήμουν εγώ πλησιάζαμε για ερωτηματολόγιο έναν ψηφοφόρο ανά έντεκα που έβγαιναν από το κέντρο, ενώ ανά δύο ώρες περίπου γινόταν συγκέντρωση των αποτελεσμάτων και αναμετάδοσή τους στην εταιρεία για να είναι έτοιμο το 75% του exit poll στις 19:00.

Η «πολλή» δουλειά ήταν από τις 11 το πρωί μέχρι τις 1:30 το μεσημεράκι. Μετά «έσπασε» για τα καλά. Όσο περνούσε η ώρα τόσο λιγότεροι έρχονταν για να ψηφίσουν. Γύρω στις 1:30 την έκανα και εγώ, όχι όμως για να ψηφίσω, αλλά για να πάω για λίγο σπίτι μου να τσιμπήσω τίποτα και να ξαναγυρίσω, αν και εκεί είχαμε και τις τυροπιτούλες μας, χυμούς, αναψυκτικά, μετά μας έφεραν διάφορα από goodys κλπ! Καλά τη βγάλαμε, σε αντίθεση με τα παιδιά σε άλλα εκλογικά κέντρα όπου όταν εμείς ας πούμε το μεσημέρι είχαμε καταμετρήσει πχ 600 άτομα, εκείνου είχαν καταμετρήσει 1900 ή 2500 και βάλε!

Το ζόρι πιστεύω το τράβηξαν (και το τραβάνε ακόμα) όσοι ήταν στις εφορευτικές επιτροπές. Εμείς πήγαμε για ένα 12ωρο, δε λέω πολλές ώρες ήταν, αλλά εμείς τουλάχιστον πληρωθήκαμε, ενώ εκείνοι και πολύ περισσότερες ώρες από εμάς είναι εκεί και δε παίρνουν μία. Μέχρι και τις 7 ακριβώς ήρθε ψηφοφόρος στο κέντρο να ψηφίσει, αλλά δεν τον άφησαν να μπει αφού η ψηφοφορία είχε λήξει. Τελευταίοι μπήκαν για να ψηφίσουν ένα ζευγάρι στις 18:50! Πάω για ύπνο, είμαι πτώμα…